Chano Piñeiro

Nesta entrada os vou falar dunha persona que foi moi importante para c cultura de Galicia, pois foi o impulsor do cine galego e neste idioma. Trátase de  Luciano Manuel Piñeiro Martínez, coñecido como Chano Piñeiro. Naceu en Pontevedra o 12 de outubro de 1954 e foi un director autodidacta que comezou traballando neste mundo na década dos 7', aínda que xa dende pequeno interesouse pola fotografía.
 

 

 

En 1984 publicou o seu primeiro cortometraxe en 35 mm: "Mamasunción", que trata o retrato dunha muller anciá que espera a carta do seu fillo emigrado. Con esta obra converteuse no icono do cine costumbrista e gañou moitísimos premios. Aquí volo deixo para que o vexades:

 

 

Tamén realixou en 1989 a súa primeira e única película de largometraxe: "Sempre Xonxa", sendo o primeiro largometraxe do cine e realizouse aquí en Galicia, por este gran director.

 

 

As súas obras que ten ao largo da súa vida, xa que faleceu con tan só 40 anos, son:

 

O camiño das estrelas (1993). Dirección.

Sempre Xonxa (1989). Dirección, Guionista,

Esperanza. (1986). Dirección, Guionista.

Mamasunción. (1984). Dirección.

Eu, o tolo. (1978). Dirección.

Os paxaros morren no aire. (1977) Dirección.

 

 Todo isto fixo que se convertera nun pionero e símbolo da audiovisual galega, e por iso temos que recoñecelo e galardonalo como realmente se merece.

Miguel Anxo Prado

Buscando información sobre personas relevantes na cultura galega encontrei a este conocido dibuxante e escritor de cómics galego, trátase de Miguel Anxo Prado. Iniciou a súa traxectoria en "Fanzine cero" xunto con outros autores e consegue publicar nas mellores revistas da época. Ao principio dos 90 dedícase só ao diseño de debuxos animados en televisión no programa que todos coñecemos "Xabarín Club" e tamén chegou a traballar en Estudos Unidos xunto con Steven Spielberg. Dende o ano 1998 é director do salón do cómic Viñetas desde el Atlántico na Coruña.
 

 

 

 

 
 En 2012 publicou a novela gráfica "Ardalén" có que gañou os premios máis importantes incluíndo no 2013  o Premio Nacional do Cómic con esta obra que mezcla realidade e ficción, memoria e olvido, e destaca tamén pola maestría do uso do color.

 

   Ten una gran cantidade de cómics publicados. Aquí vos deixo algunas das viñetas dos seus cómics:

 

 

Non só traballou con cómics, senón que tamén ten producción de cine e ilustracións.

Respecto ao cine, realizou "De profundis", obra que non teñe diálogos.

Aquí déixovos isto para que vexades un pouco como é:

 

 

 

Tamén ilustrou o libro "Bala perdida" de Manuel Rivas en lectura infaltil.

 

 

Neste vídeo nos conta un pouco como foi a súa traxectoria e cando descubríu a súa aficción polos cómics. Tamén nos mostra como fai algún dos seus debuxos.

 

 

Maruja Mallo

Maruja Mallo é unha pintora galega, nacida en Vivero considerada unha das mellores artistas da xeración dos 27 e da vanguardia interior española.

 

Naceu en Viveiro, en 1902, e o seu verdadeiro nome é Ana María Gómez González. Estudou na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, onde Dalí a introduce no surrealismo e na xeración dos 27. Traballana revista "Revista de occidente" onde fai a súa primeira exposición individual. Viaxa a París nos anos 30 onde entra de pleno no surrealismo. Vvolve a España e có inicio da guerra civil, exíliase en Arxentina e volve nos 60. Morreu en Madrid en 1995.

 

 

 



 

 
A súa obra máis importante é "Canto de las espigas"

 

Entre outras obras que teñe importantes: 

 

"La verbena"

 

 

 

 

 

En Viveiro, realizouse unha exposición no seu nome.

Tamén outros artistas a consideran una gran artistas, pois mitos deles teñen citas sobre ela, por exemplo:

"Maruja Mallo, entre Verbena y Espantajo toda la belleza del mundo cabe dentro del ojo, sus cuadros son los que he visto pintados con más imaginación, emoción y sensualidad." de Federico García Lorca

 

outro exemplo:

 

"TÚ, tú que bajas a las cloacas donde las flores más flores son ya unos tristes salivazos sin sueños y mueres por las alcantarillas que desembocan a las verbenas desiertas para resucitar al filo de una piedra mordida por un hongo estancado, dime por qué las lluvias pudren las hojas y las maderas. Aclárame esta duda que tengo sobre los paisajes. Despiértame." Rafael Alberti

 

Música galega

Hola compañeiros, xa que temos que falar de cousas sobre a cultura galega, vou empezar falando sobre a música galega, en concreto sobre un grupo, Fuxan os ventos.

Fuxan os ventos é un grupo galego, de Lugo, que recolle e canta cantigas, cancións tradicionais de pobos, cancións protesta, poemas de autores e tamén composicións propias, aínda que empezou tovando mñusica flok. Dependendo de como se mire, este grupo pode considerarse reinvindicativo, non só polo feito dos temas que trata e as súas letras, senón polo feito de que canta galego e xa empezou a facelo nos tempos de finais do franquismo, no ano que se creou, en 1972. Tamén houbo máis grupos neste tempo pero foi o que máis compromiso social tivo.
Bueno, despois de contaros un pouco como é o grupo, os vou ensinar por quen está formado. Está composto por nove persoas, a cal cada una ten a súa función no grupo, e son:

 

Antón Castro, zanfona, mandolina, voz.

Xosé Vázquez, percusión tradicional y voz.

Pedro Lucas, gaita, flautas y voz.

Xoan L. Fuertes Saavedra, bouzuki, guitarra, violín y voz.

Carmen Vázquez, voz.

Tereixa Novo, voz.

Maruxa Fociños, voz.

Alfonso Fernández, voz.

Moncho Díaz, voz, guitarra, flautas.

Este grupo é un dos moitos exemplos da cantidade de cousas que temos en Galicia, como é a música coas súas cancións en galego e que nin sabemos que existen. Tamén é certo que este grupo recibíu moitos premios, pero polo pobo galego non é tan recoñecido, pois a xente normalmente non escoita música en galego, o que fai que se vaian perdendo cad vez máis cousas da nosa cultura.

 

 

 

 

 

 

Manifestacións como forma de rebeldía

 

Poucas veces se ve esta imaxe de tanta xente xunta se non é por festas ou actos importantes.

Pero se hay algo en que estamos todos de acordo, son as manifestacións.

 



 

 

Durantes anos e anos non tíñamos outra forma de protestar, de facer ver que nós tamén temos algo que ver neste país.

 

 

Pero en realidade, sabemos os verdadeiros motivos polos que se organizan manifestacións?

 



 

 

 Estas dúas fotos son algún dos exemplos polos que nos rebelamos.

Para empezar a ensinanza pública debería ser primordial. Todos os nenos veñan da familia que veñan teñen dereito a ir á escola, sen que inflúa o diñeiro. Este é o principal problema do goberno, a avaricia. Prefiren deixar a nenos sen estudos antes que escoitar que algo pode ser gratis. "Gratis", esa palabra que parece que non está no vocabulario do Estado. Hoxe en día gaña a escola privava ante a pública pero con diferenza.

 

Outro dos grandes problemas, sobre todo que padece Ferrol e arredores, é o declive de Navantia. Xa van miles de despidos e familias que se quedaron no rúa. A economía da comarca de Ferrol baséase nesta empresa, poderíase dicir que Navantia é a base de Ferrol, a base da economía ferrolana, a base da subsistencia de miles de familias. Se todo isto segue así e seguen aumentando os despidos e recortes, chegará un momento no que terá que pechar, pechando á súa vez a cidade de Ferrol, pois a xente ao quedar sen traballo faria que non quedase outra solución que a emigración, levando isto tamén ao peche dos demáis comercios, pois a mairía da xente de Ferrol traballa aquí, e isto repercutiría nun descenso demográfico moi grande.

 

Por cousas como estas son polas que a xente sae ás rúas, pegando berros reinvindicando os seus dereitos, querendo manter os seus postos de traballo. A poboación nin sequera pide máis do que ten, simplemente pide manterse como estaban para poder vivir.

 

Sinceiramente non penso que sea tan difícil crear postos de traballo, sabendo repartir o diñeiro.

Pode que a clave sea esa, repartir o diñeiro, saber ser xustos.



Xosé Ramón Reboiras

 

Non sei se vos acordaredes de este mural que había antes en Ferrol, na rúa Dolores chegando a Amboaxe. Era en memoria de este nacionalista galego, Reboiras, asasinado polos franquistas  e que se recorda coa frase de "Que importa que nos maten se deixamos semente de vencer". 

 

 

 

Aínda hai por Ferrol pintadas del na súa memoria, pois aun queda xente que segue mantendo esa ideoloxía de rebeldía, pois foi sindicalista, político nacionalista galego e opositor á ditadura franquista.

Participou no UPG. Nun dos encontros en Ferrol para organizar o partido, concretamente en Canido, son sorprendidos pola Brigada Politico Social e policías, pero grazas a él, os membros do seu partido conseguiron escapar, quedándose Reboiras ao alcance dos policías, que o conseguiron deter na rúa da Terra, onde o tirotearon, pegándolle tres tiros pola espalda a noite do 12 de agosto de 1975. Por isto, todos os anos fáiselle un homenaxe no seu home nese lugar, para recordalo e saber que sempre houbo xente que loitou polos nosos dereitos, rebelándose contra os sistemas políticos.



A pintada deste mural no seu recordo, deu a pensar que podía xurdir unha organización terrorista galego debida á oposición policial coa Resistencia Galega. Todos estes grupos nacionalistas sempre foron máis marxinados, por iso saltou a alarma da súa rebelación contra o Estado, imitando a ETA no País Vasco. Finalmente se soubo que os intentos do terrorismo galego eran falsos.
Para rematar déixovos cun dos tantos homenxes que se fixeron a Moncho Reboiras, pois para os seus seguidores aínda non morreu, senón que estará sempre na Patria.

Grupos rebeldes

 

Unha forma de expresar os pensamentos é a través de cancións.

Grazas a isto descubrín uns grupos galegos que á hora de cantar non teñen ningúns escrúpulos e din todo tal e como pensan da sociedade a que vivimos.

É unha forma orixinal de rebelarse e transmitir os pensamentos, gañándote á xente, pois a través disto fan que a xente os siga e comparta as mesmas ideoloxías.

Algúns destes grupos son "Tiro na testa" con por exemplo a sua canción "Me tomo la libertad". Nas súas letras unha frase que me gustou foi: "Me tomo la libertad de decir lo que pienso, aunque pueda volverse luego contra mí, hay cosas que es mejor no dejar dentro a riesgo de que revienten por no salir" Isto é un claro exemplo para incitarnos a rebelarnos, a dicir o que pensamos sen medo.

Outro dos grupos é "Dakidarria" aquí vos deixo unha das súas cancións chamada "Mil berros" para lograr a liberdade galega.





 

 



Outros exemplos son "Arenga", "Retobato" e "Herdeiros da cruz" con unas das súas cancións nas que fala da emigración que tivo e ten que sufrir Galicia a causa da sitación: "De Jalisia ó estranxeiro"